عطر باران

نازنینم ، رنجش از دیوانگی هایم خطاستعشق را همواره ،با دیوانگی پیوند هاستشاید اینها امتحان ماست ،با دستور عشقورنه هرگز،رنجش معشوق را عاشق نخواستچند میگویی ،که از من شکوه ها داری بدللب که بگشایم ،مرا هم با تو چندان ماجراستعشق را ای یار ، با معیار بی دردی مسنجعلت عاشق طبیب من ، ز علت ها جداستبا غبار راه ،معشوق است راز آفتابخاک پای دوست ،در چشمان عاشق توتیاست...

هرگز نخواهد شد غمت مثل نفس عادتتا با توأم من این چنین هر لحظه هم صحبت پر می شود از عکس رویت قاب چشمانمتو نیستی محبوب من، لعنت به این قسمت پرواز در آغوش تو سهمم نشد آخربا هیچ دارویی مداوا زخم این حسرت از دست این سیلاب کاری بر نمی آیدتو حک شدی بر چشم من - همزاد این غربت- آه از تمام نقشه های بی سرانجامیکه می کشیدم سوی چشمان تو هر ساعت با ترس باید با تو باشم در خیالم نیزمی دزدم از لب های سرخت بوسه با وحشت من جان خود را نذر عشقت کرده ام ای دوستبرگرد تا من جان بریزم پای آن قامت زین العابدین محب علی ...